جنگل ابر در 45 كیلومتری شمال شاهرود در مسیر جاده شاهرود به آزاد شهر با مختصات جغرافیایی 57 و 54 تا 12 و 55 شرقی و 42 و 36 تا 50 و 36 عرض شمالی قرار دارد.

از طرف شمال محدود است به جنگلهای استان گلستان و از طرف شرق به منطقه اولنگ از طرف جنوب به كوه قاسم و كوه ابر و قطری و از طرف غرب محدود به كوه یخام و تكیانو است.

میزان بارندگی دراین ناحیه بیش از 400 میلیمتر بوده و متوسط دما 20 درجه سانتیگراد است.

بر اساس این گزارش، منطقه جنگل ابر در بیشتر فصول سال پوشیده از ابر است و وجه تسمیه این جنگل وجود همین ابرها است كه در كرانه‌های خزر توسط جریان باد به ارتفاعات كوهستان هدایت می شوند.

غلظت ابر در اغلب فصول سال در این جنگل باعث پوشش گیاهی جالب و متبوع شده است. وجود ابر در قسمتهای پایین دست در آبخیز شمالی، زیبایی این جنگل را دو چندان كرده است.

در این منطقه در قسمت شرقی و غربی به دلیل ارتفاعات بلند باعث شده تا ابرها كه بوسیله باد به سمت ارتفاعات رانده می شوند، در قسمت میانی فشرده شده و از این كریدور اصلی و چند كانال فرعی ابرها به سمت جنوب رشته كوه البرز هدایت شده و ضمن ایجاد جنگلهای پراكنده با تنوع گونه‌های درختی و درختچه‌های آب و هوای شهرستان را نیز به نحو مطلوبی پاكیزه و پراكسیژن و مرطوب كرده است.

این منطقه در حد فاصل بین دو كلان اقلیم خشك و نیمه خشك و مرطوب و نیمه مرطوب واقع شده كه این امر باعث ایجاد تنوع گیاهی و جانوری شده است.

از گیاهان درختی می توان بلوط ، ممرز افرا، شیردار، توسكا ، آزاد داغداغان و از گیاهان مرتعی گونه‌های كلاه میر حسن، چوبك، اسپرس، دم روباهی، آویشن و شبدر را نام برد.
این منطقه از معدود مناطقی است كه رشته كوه البرز در این ناحیه به حداقل عرضی خود رسیده و تقریباً از یك شاخه اصلی تشكیل شده است.

از جانوران این منطقه می توان خرس قهوه‌ای، گرك، پلنگ، خوك وحشی، شغال، روباه، خرگوش كل و بز، شوكا، و از پرندگان كبك، كبوتر جنگلی، بلدرچین، عقاب جنگلی، كركس، شاهین، فاخته، قرقاول را نامبرد.

جنگل ابر دارای چشمه سارهای متعددی است كه از آن جمله می توان به چشمه آلوچال، آب شرش، آبشار و چشمه مورد نظر اشاره كرد.

وسعت منطقه جنگلی ابر و قطری بیش از 13 هزار هكتار بوده و از نوع جنگل‌های خزری یا هیركانی است.

ارتفاع از سطح دریایی این جنگل از 800 متر واقع در روستای شیرین‌آباد در حوزه آبخیز شمالی و به ارتفاعات كوه قاسم با 2 هزار و 650 متر ارتفاع در شرق منطقه كوه تكیانو با ارتفاع 2 هزار و 896 متر از غرب منطقه امتداد یافته و تا قسمت میانی دامنه جنوبی البرز به صورت جنگلهای پراكنده و در ختچه‌زارها به همراه سوزنی برگهای بومی منطقه مانند ارس و پیرو ادامه دارد.

طرح جنگل‌كاری احیاء و غنی سازی جنگلهای مخروبه ابر و قطری از سال 1370 به اجراء در آمد كه وسعتی برابر 11216 هكتار از دامنه های شمالی را شامل می شود.

تاكنون بیش از 200 هكتار از مناطق فوق قرق و عملیات نهال‌كاری با كاشت گونه‌هایی مانند بلوط ، افرا، شیردار، توسكا، ون، اقاقیا، گلابی وحشی، ممرز وتعدادی سوزنی برگ از جنس لاریكس، كاج جنگلی انجام شده و بذركاری با گونه های ون، ممرز، بلوط، گلابی وحشی و نیز انجام شده و عملیات فوق همچنان ادامه دارد.

در این شرایط و بحران سیاسی‌ای که جامعه ما را فرا گرفته است، محیط زیست بیشتر از همیشه دارد از بین می‌رود. نابودی و انقضای گونه‌های جانوری با از بین رفتن زیست‌گاه‌ها و ده‌ها مورد دیگر که همواره در بحران‌های سیاسی این سرزمین نادیده گرفته شده‌اند.

عده‌ای زمین‌خوار و سرمایه‌دار با علم کردن اتوبانی چهاربانده از هر طرف (یعنی هشت باند) که از جنگل ابر که یکی از دست‌نخورده‌ترین منابع طبیعی ما و خاورمیانه است قصد دارند این جنگل کهن را نابود کنند و از هم‌اکنون دست به پیش‌فروش زمین برای ویلا زده‌اند. طبق گفته مسئولان محیط زیست و منابع طبیعی با احداث این جاده 26 كیلومتری كه 19 كیلومتر آن از داخل جنگل ابر عبور می‌كند یك میلیون اصله درخت جنگل قطع خواهد شد. این یعنی یک فاجعه زیست محیطی! قابل توجه است که در بین این درختان درختانی با قدمت چهارهزار ساله وجود دارند. این یعنی قتل نفس! دست‌های پلیدی که پشت این پروژه خوابیده‌اند به هیچ جز سود‌های کلانشان نمی‌اندیشند. از آن دست است آسفالت کردن کوه دماوند کوهی که در اساطیر این مرز و بوم به نام کوهی دست‌نیافتنی می‌درخشد. آسفالت کردن دماوند یعنی هجوم زمین‌‌خورانی که برای سود بیشتر به ساختن تله‌کابین، ویلا و رستوران‌هایی که هر چه بیشتر باعث آلودگی و از بین رفتن محیط زیست طبیعی و از بین رفتن گونه‌های جانوری بیشتری خواهد شد می‌انجامد و از آن دست است نابودی جنگل‌های شمال ایران و خصوصی سازی آن. تا جایی‌که بر آن کرانه هر چه کمتر جایی برای تفریح مردم طبقه متوسط و کم‌دست وجود دارد و اغلب زمین‌ها خصوصی شده است. این‌ها فقط چند مثال کوچک از ویرانی‌ای هستند که محیط زیست سرزمینمان را در بر گرفته است. اکنون وظیفه ما است که برای حفظ این میراث طبیعی حرکت کنیم. جنگل ابر متعلق به همه ما است و بیش از هر زمان دیگری به ما نیاز دارد. ساخته شدن این اتوبان هشت بانده تنها به از بین رفتن آن همه درخت‌های کهن چند هزار ساله نمی‌انجامد و انواع پرندگان و حیواناتی که ذکر آن‌ها رفت از بین خواهند رفت. به‌خصوص این‌که خرس قهوه‌ای ما در معرض انقراض قرار دارد و نیازمند توجه ما است. ما مسئول آینده هستیم. مسئول نسل‌هایی که بعد از ما می‌آیند و حفظ این میراث را به عهده می‌گیرند. ما مسئول گرمایش زمین هستیم و همه می‌دانیم اصلی‌ترین دلیل گرمایش زمین از بین رفتن بیرحمانه و بی‌رویه اکوسیستم‌ها است. ما مسئول زمینی هستیم که در آن زندگی می‌کنیم. حتی کوچک‌ترین حرکت ما در راستای نجات این جنگل کهن تاثیر‌گذار است. جنگل ابر باید تحت حفاظت محیت زیست قرار گیرد و پارک ملی شود.

·        می‌توانیم در آگاه‌سازی بقیه نقش داشته باشیم.

·        می‌توانیم جلوی مصرف بی‌رویه کاغذمان را بگیریم. (قبل از مصرف یک برگ کاغذ یا پرینت به اینکه آیا واقعا نیاز به استفاده از آن کاغذ داریم یا نه فکر کنیم. اغلب زباله‌های کاغذی پرینت بی‌رویه هستند که در دانشگاه‌ها و شرکت‌ها گرفته می‌شود. می‌توانیم بیشتر مصارف روزانه کاغذ را مجازی کنیم. مثلا می‌شود یادداشت‌های روزانه یا مخارج ماهیانه یا برنامه‌های روزانه را به محیطMicrosoft Office (Word) برد.

·        می‌توانیم در تجمع‌های مسالمت‌جویانه‌ای که پیش خواهد آمد در برابر محیط زیست و جاهای دیگر  شرکت کنیم یا در فصل‌ها مناسب‌تری به دیدن این جنگل زیبا برویم و دیگران را به دیدن و حفظ آن تشویق کنیم.

چقدر دست‌های ما نیاز به کاشتن ساقه نهالی در خاک دارد و ما این نیاز سبز را فراموش کرده‌ایم و در انزوای خورنده زندگی بی‌تفاوت شهری فرورفته‌ایم. به امید آن روز که همه دست در دست هم محیط زیست را آباد کنیم.