
بعضی دردها درمان ندارند و تنها باید با آنها زندگی کرد. و تنها در این صورت است که جلوههای دیگری از زندگی را میتوان تجربه کرد. جلوههایی که هر قدر در وصف آن بکوشیم بیشتر از فاش کردنشان عاجز میشویم. تنها اینکه در عمق این زیستن و در نهایت تاریکیها ناگاه در مییابیم بر گستره این زندگی رنجی وجود ندارد اما آنچنان در تیرگی خویش فرو رفتهایم که نمیخواهیم و نمیتوانیم آن را باور کنیم.
+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آذر ۱۳۸۸ ساعت ۸:۸ ب.ظ توسط سحر پریازانی
و همچنانکه قادر نیستم آنچه را که رخ مینماید به ریسمان شعر کشم،